Ebu Sa'labe el-Huşeni der ki: "Resulullah (aleyhisselam) bir savaştan gelmişti. Hemen mescide girip iki rekat namaz kıldı. Kainatın Efendisinin, herhangi bir seferden dönünce ilk işi, mescide girip iki rekat namaz kılmak, sonra Fatıma'ya uğrayıp hal hatır sormak, sonra da diğer hanımlarının yanına varmak olurdu. Bir kere seferden döndüğünde mescide girip iki rekat namaz kıldı, sonra da diğer hanımlarının yanına uğramadan kızı Fatıma'nın yanına geldi. Kızı kendisini kapıda karşıladı. Fatıma, babasının yüzünü gözünü öpüp ağlamaya başladı. Allah Resulü kızına: "Neden ağlıyorsun?" diye sordu. Fatıma: "Ya Resulallah! Görüyorum ki rengin solmuş, elbiselerin de eskimiş!" dedi.
Allah Resulü: "Kızım, ağlama! Allah, babanı öyle bir dava ile göndermiştir ki, bu dava, yeryüzünde gecenin olduğu her yere, her kıtaya, her kente, her köye, her ova ve obaya ulaşacak. Onlar bu dava sebebiyle ya iman edecek aziz olacaklar, ya da inkar edip zelil olacaklar.
Allah Resulü: "Kızım, ağlama! Allah, babanı öyle bir dava ile göndermiştir ki, bu dava, yeryüzünde gecenin olduğu her yere, her kıtaya, her kente, her köye, her ova ve obaya ulaşacak. Onlar bu dava sebebiyle ya iman edecek aziz olacaklar, ya da inkar edip zelil olacaklar.
